Seríur
V.C. Barcelona
Nicholas Cage
Umarell
Umarell er Ítalskt orð sem gerir góðlátlega grín af eldri mönnum sem eru oft komnir á eftirlaun og hafa tekið sér upp sem dægradvöl að fylgjast með iðnaðarsvæðum og framkvæmdum. Það verður að áhugamáli þeirra að fylgjast með, hafa sterkar skoðanir á hvernig rétt væri að gera hlutina, hvernig þeir hefðu gert það eða miðla þekkingu sinni á hvernig þeir hafi séð það verið gert í gegnum ævi sína. Þeir standa eða sitja við iðnaðarsvæði þar sem verið er að vinna verk nánast eins og þeir séu að hugleiða, það er skiljanleg leið til að eyða deginum sínum því það getur verið þægilegt að fylgjast með einhverjum vinna. Þeir geta spjallað sín á milli eða gefið iðnaðarmönnunum ráð um hvernig best væri að haga þessum verkefnum. Stemningin sem fylgir þessu áhugamáli er sérstök því það er sjaldséð ró sem fylgir einbeitingunni, athyglinni og alvarleikanum sem fylgir því að fylgjast svona með og hafa álit á því hvernig hlutum sé best hagað.
Nicholas Cage er bandarískur leikari sem fæddist árið 1964. David Lynch kallaði hann Jazz tónlistarmann sem leikur, aðrir hafa alls ekki jafn hátt álit á honum. Nicholas tekur við nánast öllum verkefnum (því hann hefur farið illa með pening í gegnum feril sinn) en það gerir það að verkum að það er ekki hægt að type-casta hann. ( ráða hann í hlutverk sem hentar honum auðmeltanlega ) Leikaraskapur Nicholas er sérkennandi, hann segist nálgast leiklistarstíl sinn súrrealískt eða abstrakt frekar en method acting aðferðir margra annarra leikara þar sem leikarar tileinka sér líf karaktersins sem þau leika. Það verður oft nánast kómískt hvernig hann leikur og kvikmyndirnar hans fá oft sérkennandi yfirbragð því hann leikur alls ekki eins og maður ímyndar sér að karakter myndi bregðast við ef söguþráðurinn hefði gerst í alvörunni.
Fyrirspurnir um verk eða bara til að skrifa.
Enquiries about the work, or simply to write.
Ef þú vilt fá tilkynningu þegar ný verk eru
tilbúin, eða fyrir komandi sýningum.
If you would like notice when new works are ready,
or of upcoming exhibitions, leave your email.
Að tala um listaverk eftir að hafa búið verkið til
hefur mér í gegnum tíðina fundist vera tvíverk-
-
naður eða sölubrella. Það gæti verið misskiln-
-
ingur af minni hálfu.
List er stundum gerð með þeirri hugmynd
að
vekja upp fyrirfram ákveðna tilfinningu
hjá fólki. Það býr til svolitla tilgerð að fyrirfram
ákveða
hvað áhorfandinn eigi að finna fyrir.
Ég er smám saman að verða vissari um að þetta
flækjustig sé óþarfi í mörgum listgreinum, og
tjáningin sjálf í einhverju formi þeirra sé nóg.
Vinir mínir komu í kaffi til mín og mig langaði
að mála á meðan við spjölluðum eftir að allir
höfðu borðað. Ég hef aldrei rætt abstrakt list
við þá, svo mér fannst ég þurfa að útskýra hvað
ég væri að gera því mig grunaði að í þeirra
augum væri ég að velja liti af handahófi og láta
á blað.
Á meðan ég reyndi að útskýra þá komst
ég að því að ég hafði í raun aldrei sjálfur raðað
upp hugs-
ununum fyrir mér.
Því ég hafði aldrei fundið
mig knúinn í að
rökstyðja það fyrir sjálfum mér afhverju mig
langaði að mála abstrakt.
Ég reyndi að útskýra að allir hlutir vísi
óumflýj-
anlega til einhvers annars. Alveg eins
og þessi orð
á blaðinu sem þú ert að lesa vísa
í íslensk hugtök sem vísa í hlut, aðgerð eða
tilfinningu sem við þekkjum. Í minni list þá
finnst mér því seinna
sem fólk áttar sig á hver
sá hlutur er sem ég er að vísa til eða hugsar sér
annan hlut mér ótengdum, því betra.
Helst eitthvað sem vísar í álíka líðan
eða hlut.
Hlutir vísa þó ekki í sömu tilfinningar hjá
öllum og því munu ekki allir fá sömu tilfinn-
ingar við að horfa á list. Sama á við um liti,
en þó eru nokkrir hlutir sem við öll deilum
—blár er kaldur og rauður er heitur.
Við nokkrar svona tengingar er hægt að klára
restina af litunum eða formunum eins og
Sudoku þraut. Með litaval, myndbyggingu
og áferð. Litaval stjórnar mikilvægum hluta
af stemningu verksins eins og hversu hratt tón-
list er spiluð hefur áhrif á hvaða líðan hún
veldur fólki.
Ég vona þess vegna að þegar þið horfið á lista-
verk eftir mig að sagan sem ég er að segja með
verkinu skili sér til ykkar. En ég ætla ekki að
segja ykkur fyrirfram hvað þið eigið að sjá.
Sagan sem fólk
segir um verk eftir mig þegar
þau sýna gestum heimili sitt er því ykkar án
þess að þurfa að styðja sig við hvað mér finnst
eða fannst um verkið þegar eða eftir að ég bjó
það til.
Talking about a work of art after making it has always felt to me like redundancy or a salespitch. Like telling the same story twice or adding a harsh simplification to a otherwise good story.
I believe that this predetermined guessing game of how people can evaluate and interpret art is useless and that the expression and meaning are something that you can't hide even if you tried.
I had friends of mine over for coffee and after we ate I wanted to paint while we talked. I had never discussed abstract painting with them, so I felt I had to explain what I was doing. I suspected that in their eyes I was simply choosing colours at random and putting them on paper. While I tried to explain it, I realised I had never actually arranged these thoughts for myself. I had never felt compelled to justify it, even to myself. Afterwards I kept thinking about how I would explain it properly.
Everything points to something else. These words point to concepts which point to objects, actions, feelings we know. In painting it works the same way. The later a viewer identifies what a work is pointing toward (or finds their own association, unrelated to the painter), the better. It doesn't matter whether it points to an object or a place, because both objects and places point to feelings too. Not the same feelings for everyone. But some things are shared: blue is cold, red is hot. From those few anchors you can work out the rest like a Sudoku. Colour controls the mood of a work the way tempo controls the mood of music. The same piece played slightly slower or faster changes everything.
That is why I hope, when you look at a work of mine, that the story I'm telling through it reaches you. But I'm not going to tell you in advance what to see. The story someone tells about a work of mine when showing it to guests in their home should ideally be their own. It takes a little courage to say what you see without anyone confirming it. But with works of mine, you're right, unless I've said otherwise.